weg van hier
heey allemaal,
ik ben een meisje van 16 jaar (bijna 17), en woon in nederland.
al vanaf mijn 11e gaat het niet goed met me, ik ben heel erg lang depressief geweest en deed aan zelfverminking en heb al een aantal keer op treinstations enzo gestaan.
toen ben ik al bij jeugdzorg geweest en die hebben mij geprobeerd te helpen. na echter een aantal maanden (bijna een jaar) bij jeugdzorg te hebben gelopen, kwam ik er achter dat echt helemaal niks van wat hun deden en zeiden hielp.
Niet bij mij, maar ook niet bij mijn ouders, die bleven gemeen en echt heel erg rot doen.
Ook kreeg mijn zusje te veel aandacht waardoor ik amper tot geen aandacht kreeg.
Ik ben toen gestopt met jeugdzorg, dat wil zeggen; ik vertelde dat ik me weer helemaal goed voelde.
Bij jeugdzorg geloofde iedereen me, en ik heb nooit meer iets van hun gehoord.
Al die tijd bleef ik depressief, en ben ik geestelijk heel erg mishandeld door mijn ouders, en zelfs door mijn 4 jaar jongere zusje.
ik heb sinds april 2009 een vriendje (hij is net 20 jaar), door hem ging het stukken beter met me, en voor het eerst in mijn leven voelde ik me weer wat waard.
Met mijn schoonouders kan ik het supergoed vinden, en ook met mijn schoonbroer en zijn vriendin kan ik perfect door 1 deur.
maar mijn ouders mogen hem en zijn familie niet, en daarom doen ze er alles om ons dwars te zitten.
Mijn vriendje en ik zijn beide absoluut geen probleemjongeren, we drinken beide niet, roken beide niet, gebruiken beide geen drugs, gaan allebei niet uit (alleen heel af en toe samen naar de bioscoop, of uit eten), en ook is mijn vriendje heel erg verlegen dus beleefd is hij altijd.
Door mijn ouders begin ik me weer steeds meer te voelen als eerst, en ik heb mezelf voor het eerst sinds april 2009 weer een diepe kras gezet in mijn arm.
Mijn vriendje was hier kapot van, en samen hebben we erover gepraat.
Hij was er heel erg voor mij, en heeft me heel goed geholpen.
Hij vind dat er een oplossing moet komen, al weet hij dat dat niet bij mijn ouders ligt.
Ik heb al heel vaak met mijn ouders gepraat, de ene keer reageren ze (na veel ruzie) dat er inderdaad een oplossing moet komen en beloven ze me allemaal mooie dingen, en de andere keer ben ik doodsbang het niet te overleven omdat ze beide door het lint gaan, en me erg hard slaan en dat soort dingen.
Ik zit hier echt heel erg mee, en zoek een oplossing.
de beste oplossing die ik nu zie is dat ik van huis weg loop, en bij mijn vriend en zijn ouders intrek.
ik wil hun alleen niet in de problemen brengen, en zal het dan dus melden aan de politie.
Mijn vragen zijn, kan ik alsnog in de problemen komen?
kunnen de mensen die mij helpen in de problemen komen?
Moet ik terug naar mijn ouders als de politie het weet?
Zien jullie dit ook als oplossing, en zo niet, wat zijn dan mijn andere opties?
Alsjeblieft geef wel reactie, want ik zie het echt niet zitten zo =(
Alvast bedankt,
Traantje
traantje (16) | 6 sep 2010, 18:38 uur
Hey!
Naar verhaal! Maar je hebt wel het geluk gevonden om het zo goed met je schoonfamilie te kunnen vinden en met je vriend!
't Is natuurlijk goed om bij je vriend in te trekken..
Maar weet wel iets. Het is intrekken, wonen bij, moving in..
Bij je vriend. Denk dan ook goed na over LATER in plaats van alleen over nu. Wat als het uit gaat met je vriend (wat in elk relatie kan gebeuren, dus denk niet dat je relatie perfect is!) of de ruzies die je zal krijgen? Waar moet je dan heen? Naar je ouders?
Wat je wel fout hebt gedaan is te zeggen bij jeugdzorg dat alles goed met je ging, terwijl dat niet zo was. Je moet teruggaan en hulp zoeken, zeggen dat het geen effect heeft maar ze je wel moeten helpen of eventueel moeten kunnen doorverwijzen. Laat het hier niet bij zitten! Vertel over je ouders, en dat je er weg wilt. Wat je plannen zijn, wat je doet.
Dan trekken zij wel misschien conclusies, of hebben zij betere adviezen of dergelijke. Gewoon doorzetten! :)
Uglygirl.
Uglygirl (14) | 7 sep 2010, 18:18 uur
Gaga asjeblieft jeugdzorg helpt echt nietttt gwn NOT
anoniem (45) | 16 sep 2011, 21:18 uur
