6 jaar lang...

Sinds ik 1,5 ben,zijn mijn ouders al gescheiden. Ik woon sindsdien bij mijn moeder. Tot mijn 8ste ben ik gewoon netjes gegaan,wanneer mijn vader dit wenste. Mijn vader is me komen halen,voor een weekend,zei hij. Mijn moeder heeft mij een week niet gezien en is naar de rechter gestapt om een goede regeling te hebben,en niet gewoon wanneer mijn vader zin had. Sindsdien zie ik er tegen op om naar mijn vader te gaan. Ik wil het niet. Ik ben onderhand al 14 jaar en ik mag nogsteeds niet zeggen dat ik niet mee wil. Vandaag, 11 oktober,moesten ik,mijn vader en moeder+advocaten naar de jeugdrechter. Ze vertelde ons de vorige zitting,dat ze ambulante begeleiding ging inschakelen,omdat het niet goed met me gaat. Vandaag vertelde ze ons,dat ze toch residentieel wil. Dit wil zeggen dat ik naar een instelling ga voor een korte periode.

Ik heb het in al die tijd zeker niet makkelijk gehad,en ik weet dat er mensen zijn die het erger hebben dan mij,maar ik wil het niet ! Ik wil niet meer naar mijn vader,nooit meer ! Maar op de rechtbank,houden ze daar geen rekening mee helaas. Ik heb al vaak gedacht aan weglopen,of zelfmoord,omdat ik de druk van mijn vader niet meer aankan. Hij begrijpt me niet,hij begrijpt niet dat ik hem haat.

Ik heb al vaak gevraagd op welke leeftijd ik niet meer moet gaan,maar ze zeggen allemaal 12 of 14. Sommige zelfs 18? Dat kan toch niet?! Soms wenste ik België weg.

Ik voel me er gewoon niet goed bij,dat het al die jaren zover is kunnen komen. Ik hoop dat er tenminste 1 iemand is die me helpt...

van: Anoniempje (14)